De verraden soldaat

 

(Borgmanschool, locatie Warmoesstraat, groep 8, 11 oktober 2011)

 

Groningen, 1672

 

Het begon allemaal met de oorlog van Bommen Berend tegen Groningen. Een meisje van begin twintig, Margreet, wilde graag in het leger om de stad te beschermen. Dat kon niet, want ze was een meisje en die werden niet toegelaten. Bovendien was de aanvoerder erg streng en hard. Maar ze liet zich niet zomaar afschrikken, dus vermomde ze zich: ze trok mannenkleding aan en zette een pruik op. Toen ze goed genoeg vermomd was liep ze naar de muur. Margreet vond het moeilijk om de muur te beklimmen in haar mannenkleren. Die zaten heel anders dan haar rok. Na lang ploeteren kwam ze eindelijk bovenaan de muur en ze keek uit over het Groninger land. In de verte zag ze de vijand op de Kempkensberg.

Ze herkende de baas aan een pluim op zijn helm en ze stelde zich voor als ‘Mart’. Ze vroeg hem wat haar taak zou kunnen zijn, met een zo laag mogelijke stem.

“Een nieuwe soldaat? Mooi! Jij gaat naast Victor staan om te kijken of er vijanden komen.”

“Ja baas,” zei Margreet. Ze keek Victor van opzij aan en wilde wat vragen, maar hij zei meteen: “Stil! Je moet opletten! De stad rekent op ons!”

Ze hield zich stil en ging een eindje verderop op wacht staan. Dit was wat ze wilde, maar het was ook spannend. Wat als ze ontdekt werd?

*

Victor stond overdag op wacht op de muur van grove, rode stenen. Hij was altijd als eerste met het ontdekken van de vijand. Maar hij kreeg maar geen promotie. Mart stond al die tijd een paar passen naast hem. Af en toe rook Victor een zoete geur. Hij werd er gek van en na een paar dagen liep naar Mart toe. Wat hij al dacht klopte en hij sprak hem aan: “Wat ruik je vreemd!”

Mart keek Victor met grote ogen aan en krabde aan zijn haar. Hij mompelde wat en rende snel weg, in de richting van de poort, waar meerdere gangen liepen. Victor ging achter hem aan, maar was hem binnen een paar tellen kwijt. Toch rook hij het zoete geurtje nog en hij volgde het. Hij raakte het bijna kwijt bij de latrines, maar rook het even verderop toch weer. Hij keek om de hoek en daar stond Mart, met een pruik in zijn hand en hij leek wel een vrouw! Victor schrok. Was het parfum wat hij geroken had? Hij draaide zich om en rende terug naar zijn post.

Margreet keek om, maar zag niets. Gelukkig had niemand haar gezien… of toch? Ze deed haar kleren en pruik weer goed en ging weer terug naar de muur. De zon was al bijna onder. Viktor was nog op zijn post, ook al werd de wacht al gewisseld.

“Ik ga naar huis,” zei Margreet en Victor knikte kortaf.

Heb ik het me verbeeld vroeg Victor zich af, terwijl hij Mart nakeek.

*

De zon brak door en Margreet werd wakker. Direct dacht ze weer aan het rare gedrag van Victor gisteren. Was er een lok haar onder haar pruik uitgekomen? Zat haar korset niet goed? En wat had hij aan haar geroken?

Op de muur vroeg ze Victor: “Weet je het?”

“Wat weet ik?” vroeg Victor en hij bloosde. Margreet schrok. Had ze zichzelf verraden? Ze draaide zich van hem af en ging weer op wacht staan.

*

Aan het einde van de wacht, toen Mart al weg was, liep Victor naar de post van de aanvoerder om promotie te vragen. Hij hoorde stemmen en hij gluurde om de hoek. Mart stond bij de baas. Hij voelde zich rood worden van woede, toen hij hoorde dat Mart promotie kreeg.

Direct toen Mart weg was, liep Victor naar de baas toe. “Waarom geeft u haar nou promtie en niet mij?” riep hij uit.

“Wat zeg je nou? Haar?” vroeg de aanvoerder.

“Oh, wist u dat nog niet? Mart is een meisje!” schreeuwde Victor in zijn boosheid.

De baas stormde er vandoor en hij riep om de nachtwachters. Direct had Victor spijt. Iedereen wist hoe hard de baas kon zijn en Mart deed eigenlijk goed haar werk.

“Arresteer die heks!” riep de aanvoerder. “Ze is vast een spion van Bommen Berend!”

Margreet rende in paniek weg, maar ze kon niet ontsnappen. Ze werd door de wachters gegrepen en de baas pakte haar bij haar arm en sleurde haar mee.

“Ik wou zo graag de stad verdedigen!” huilde Margreet. “Vergeeft u mij alstublieft!”

“Nee,” brulde de aanvoerder. “Geen genade voor verraders!”

Ze zag Victor verderop staan en hij knipoogde. De baas sleurde haar tussen de kantelen en wilde haar er af gooien. Victor dook naar voren en greep haar pols, toen ze een duw kreeg. De aanvoerder gilde geschrokken en gleed uit. Hij deinsde achteruit. Hij viel! Margreet wist nog net zijn hand te grijpen en ze keken elkaar even strak in de ogen, voor Margreet en Victor hem optrokken.

*

De aanvoerder vergaf Margreet, maar nam haar promotie weer in. Die gaf hij aan Victor, maar Margreet mocht in het leger blijven en later zou ze beroemd worden, omdat ze een verrassingsaanval wist te voorkomen.

Op 11 oktober 2011 geschreven door: Jildou, Nina B., Timo, Wessel, Bretje, Felix, Amber, Alexander, Abe, Raphael, Mark, Pien, Leah, Esmee, Jessa, Walda, Jeroen N., Malin, Stevenson, Jort, Tom, Nina v. S., Romy, Jeroen S., Fanny, Wouter, Jur, Wesley, Daniël, Tessa, Floor en Sarah tijdens Schat zoekt Vinder op School met Martijn Lindeboom.